oh I beg you, can I follow?

Kyle Thompson

Hai un gato morto a carón do parque. Entre dous coches. Está mollado. Non me fixo demasiado. Sigo camiñando.

*

O desexo pasea polos corredores da facultade.

Pensei que levaría as lentes sempre postas. Equivocábame. Pensamos que o seu nome comezaría por J. Equivocámonos. Pensei que sería sinxelo. Equivoqueime.

Non nos atrevemos a aproximar o peso das vísceras. O impulso nunca nos ascendería tan alto.

A descrición é sempre irreal. Vale máis unha fotografía?

Non minto. Aínda non.

*

Saio con P. Un rapaz moi baixiño pensa que somos mozos e di que facemos moi boa parella. Despois alguén lle pide un cigarro e o tipo baixo quere a cambio un bico. Rimos os tres.

P volve pronto á casa. Dóelle o peito e vomitou.

Quedo só. Subo ata Cervantes. Diante de min unha rapaza camiña lento coa chaqueta polos ombros. Canta.

Cústame quitar a roupa. Deixo a ventá aberta. Esperto porque chove.

*

O desexo non é o amor. O amor non é a beleza.

*

Teño medo.

Teño medo porque ninguén sabe o que quere.

Teño medo se a vista descansa. Se descansan os órganos.

Teño medo de curar.

*

O gato segue aí. Ninguén se ocupa do gato. Ninguén se pregunta polo nome do gato. Polo peso do gato.

*

Crúzome co desexo dúas veces. Non me mira. Teño o pelo mollado.

A noite é grande. O río profundo.

algo fráxil

Kyle Thompson

creo nas liñas das mans porque cambian.

envío tres paquetes por correo, merco un lapis, devolvo Azul de Kieslowski (hai máis dun mes que me ameazan dende a biblioteca). A sácalle fotos a unha poza. rimos. falamos de horarios. teño exame en dous días e non me importa suspender. esa é a verdade. tamén vexo a P. parece canso. seguramente leve varios días sen durmir. non lle digo nada pero el sorrí igualmente. quedamos en vernos a semana que vén.

máis tarde, o ordenador reinicia só. algo falla. teño medo de perder as fotos e os poemas. non todas as fotos nin todos os poemas. só algúns. 

mentres, penso nos horarios do próximo cuatrimestre.

algo fráxil. de repente faise o escuro. teño medo da gravidade. 

abro a ventá, sento na repisa e fumo. xa non vai frío. miro a estada que cobre a torre da carraca. para cando a desmonten, penso, xa nada disto me fará falla.

sexual content warning

Ryan Tippery

Nunca amamos ninguém. Amamos, tão-somente, a ideia que fazemos de alguém. É a um conceito nosso - em suma, é a nós mesmos - que amamos. Isso é verdade em toda a escala do amor. No amor sexual buscamos um prazer nosso dado por intermédio de um corpo estranho. No amor diferente do sexual, buscamos um prazer nosso dado por intermédio de uma ideia nossa.

Fernando Pessoa, Livro do Desassossego.

.

George, mentres, trepa por enriba, algo ríxido. Kenny mírao dende abaixo, a súa cara aínda iluminada polas farolas que bordean o paseo.

- Poña os pés nos meus ombros, señor.

George faino, entre ebrio e confiado, e Kenny, coa destreza dun bailarín de ballet, suxéitao polos nocellos e as coxas e deixa que escorregue ata a area. Durante o descenso, os seus corpos rózanse breve e rudamente. O campo eléctrico do diálogo rompeu. A súa relación, como queira que se plantexe agora, xa non é simbólica. Xíranse e corren cara o océano.

Christopher Isherwood, A single man.

.

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter.

realmente á miña xeración non lle interesa o sexo. si a representación. que é este corpo?

bebo café de máquina e case nin durmo. pola mañá érgome e camiño ata unha farmacia. non interesa o que levo posto, senón o traxecto.

este corpo non ten que ver con nada. este corpo non ten que ver aquí. esta cama non é a mesma cama. non somos Kenny Potter. Kenny Potter non nos representa. o sexo non existe. a lingua é irregular. Kenny Potter non estivo no meu cuarto.

isto non era exactamente o que quería dicir.

confundo o amor co desexo. a beleza co movemento. a febre coa premonición.

era algo distinto. algo imposible. algo como unha praia ou as formas verbais dun idioma que descoñezo. cousas que non se poden agarrar coas mans.

a luz, seguramente fose a luz. a prohibición. o alento. o  non regreso.

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter.

non podemos.

frédéric

La belle personne.

Christophe Honoré.

Frédéric ama a revolución.

Con todo, o nome é pura casualidade. Derívase dunha semellanza física. Da delgadeza extrema do actor francés. A fotografía da fame nunha esquina do cuarto. De xeonllos.

Frédéric é louro e ama a revolución. Ou cre nela. Claro que se algunha vez existiu algo semellante á fe nomeámola desexo.

A beleza de Frédéric, como a da revolución, reside na súa dificultade.

Vai frío. Fumamos.

(máis, no número 36 da revista Dorna)

dawson que non sabe medrar. notas complicadas a un mal día. #1

Peter Olof Fransson

por exemplo, acendemos cigarros porque o vimos nas películas. e amamos dun xeito similar, compulsivamente.  o acceso ás complicacións do amor é posterior. o que quero dicir é que as complicacións son na maioría dos casos pura invención, ou non. son o que confirman que non nos convertemos nos personaxes das series de televisión, que isto é real. pero o difícil está en establecer o límite.

.

á xeración de meus pais educounos determinado tipo de liberalismo, ben dentro, ou fóra da casa. non penso tanto en maio do 68, pero tamén. á xeración de meus pais pertencen os restaurantes, o contestador automático, Friends e o falso culto a Woody Allen. á miña, as cafeterías de moda, a roupa de segunda man, How I met your mother (ese remake con trazos de novela bizantina) e a fe cega en Woody Allen.

.

deste xeito miña nai querería que a súa filla fose Rory Gilmore ou Phoebe Buffay. ou Ally McBeal unha vez medrase. aínda que seguramente xa Rory Gilmore quixese ser Ally.

o que veño a dicir non é tanto que os nosos pais deitasen en nós as frustracións modernas dunha quenda enteira de guionistas estadounidenses, como que asistimos á consagración deses moldes. a nosa catarse como espectadores é o cigarro, o libro aberto, agardar a carón do teléfono. unha falsidade.

.

Dawson que non sabe medrar.

Dawson non era Peter Pan. era un estudante de CAV cunha moza emocionalmente inestable e un mal corte de pelo.

.

educámonos polo tanto no drama comercial. a culpa non é realmente de ninguén, quen ía pensar que un rapaz de seis ou sete anos querería entender se de feito Ross enganou ou non a Rachel?

.

estamos no lugar equivocado. no plató equivocado.

.

contábame o outro día un amigo que Brodsky escribira para Auden dende o momento en que o coñeceu ata a súa morte. non me estraña. non sei por que pero non me estraña. non sei agora mesmo, nin me vou deter a comprobalo, se era unha cuestión amorosa ou de pura admiración (seguramente o segundo). en calquera caso non imaxino a Brodsky como unha unha alma torturada. non imaxino a Brodsky escoitando a Belle and Sebastian en Venecia mentres Auden se deitaba cun rapaz vienés.

.

en conclusión: ó final deste poema non me atropela ninguén, xa non vivimos nos 90.

e dígovolo cun cigarro na man, dentro dun xersei de saldo, escoitando ós Smiths.

estar ben

As súas profundidades e os seus baixíos, os seus cambios vertixinosos.

Por suposto, non se permitiu que seguiran sendo simplemente iso: profundidades e baixíos e cambios vertixinosos.

Por suposto, remataron poñéndolles nomes, un “diagnóstico”. […] Poño a palabra “diagnóstico” entre comiñas porque aínda non vin nin un só caso no que o “diagnóstico” leve a unha “cura”, nin de feito a ningún outro resultado que non sexa unha debilidade confirmada e un tanto imposta.

Joan Didion

Se me preguntan como estou digo que estou ben.

Pero logo detéñome a pensalo e o certo é que odio os médicos.

Así que xa non estou tan ben.

A fomentar este odio axudaron na miña biografía máis recente: as diversas visitas a consultas nas que acompañei a miña nai ó longo deste ano, a lectura das Blue nights de Joan Didion, varias outras noites, unha manifestación, un poema, os cinco tomos da autobiografía de Thomas Bernhard e unha estrafalaria teoría sobre a beleza, a selección natural e as carreiras universitarias.

Porque ser médico non deixa de ser un estado do corpo, coma ser filólogo, ou pobre, ou estranxeiro. Pero máis bonito. Sempre lles encontrei algo de bonito. Se cadra ódioos por imposibles. Seguramente. Por completos. Ou iso me parece, podo estar equivocado.

Escribo agora isto non porque me guste facer público o meu odio ós médicos, que en absoluto ten que ver con que sexan máis ou menos competentes. Que non garda relación con ningún medo infantil, nin tampouco coas salas de espera. É algo máis persoal.

Chamémolo ferida. Chamémolo ferida que non sangra. Ferida sen hospital.

Escribo isto agora coma se me fose curar de algo. Como se a literatura curase de algo. Ás veces penso que dicir iso tamén é crerse un pouco “médico” no sentido da palabra máis metafórico e persoal que se poida imaxinar. No peor dos sentidos.

A min a literatura aínda non me curou de nada. Sinto se afudín algún negocio.

O caso é que odio os médicos e agora pregúntome que quizais iso tamén sexa estar ben, por que non? O raro sería non doerse de nada.

Pero a min o que me gusta é escribir diagnósticos e pensar que algún día me reconciliarei co gremio e buscarei outro colectivo sobre o que escribir.

Poida mesmo que os médicos ós que odio non existan. Que non odie realmente a ninguén. Unha vez lin que só os rusos odian e aman verdadeiramente. Pero eu contra os rusos non teño nada. 

Poida mesmo que este texto non teña nada que ver cos médicos. Podería ser algo moito peor. Ou mellor. Podería ser que odio outras cousas, ou que non odio. Podería ser que me lembro doutras cousas e todo isto sexa unha carta de amor ou de despeito. 

Quizais non debería ter escrito iso. Porque o certo é que estou ben. Estou ben así, coas miñas profundidades e os meus baixíos. Que estou ben estando enfermo. Que hai días, moitos días, nos que me gusta estar enfermo.

esta luz

1.

de novo esta luz. a altura dos teitos. a brancura.

o desaugadoiro da ducha está atascado. saen bechos da madeira. teño medo dos bechos se estou na cama. teño medo da miña man e do dano que pode facer. que sabe facer.

non temos comida así que comemos xente nova. comemos o que hai fóra. o que é fóra. comemos.

miramos as estrelas e preguntamos.

2.

quedo con P e falamos de min. sempre rematamos por falar de min. falamos da miña relación cos estudantes de medicina. deconstruímola. todo pasa rápido. 

sentamos na praza da quintana. e o sol.

vemos pasar xente nova. dígolle que prometo deixalo. falamos dun muro. o muro non está alí, está aquí. o muro pasea, sobe pola rúa do franco.

3.

amósolle a cidade á amiga xaponesa de O. repetímoslle constantemente: catholic e stone.
despois ceamos. e o vento. ceamos e hai que explicar soberanía e orquesta e queixo de tetilla e do país.

despídome de O e da xaponesa. ela mira como nos abrazamos e eu quedo só aquí, tan catholic e stone. nesta luz. tan triste.

os días máis felices

Roger Mayne.

¿es difícil ser tú? ¿es lindo ser tú? ¿cómo se siente ser tú?

Leo Los días más felices de Rodrigo Hasbún.

Tamén neste verán, Fotos tuyas cuando empiezas a envejecer de Maximiliano Barrientos.

E hai xa case un ano, Aquí todo es mejor de Justin Taylor.

Prepárome para os vinte. Para a crise dos vinte ou para o meu corpo ós vinte. As ganas de non ser eu que terá o meu corpo ós vinte. Ou as que xa ten. É difícil delimitar os anos da crise. Di Hasbún que todos nos imos ensuciando un pouco. Di Hasbún que estes son días felices, que despois remata a guerra.

Falo destes libros porque me gustaron. Non vou dicir que sexan transcendentes, mentiría. Direi que son necesarios. Direi que son inevitables. Direi que hai nestes libros nenos medrados. Nenos que pasan dos vinte. Direi que hai intentos de enfant terrible e moito aburrimento e moitas ganas de vivir. E moitas casualidades, ou non. Direi que me gusta a idea de ser nenos ós vinte anos. Que me fascina o que queda de neno nun corpo ós vinte anos. Que non deixa de ser coma unha droga. Ou unha bala.

Hai un par de días falaba con O a ourelas do río. Confesáballe a O que espero a que todo se solucione. Que transito. Transito? Supoño que si, que as personaxes transitan. Como na película de Téchiné na que a actriz (penso que era Juliette Binoche) non é quen de comprender o papel de Xulieta e pregunta: por que se aman?

Prepárome para a incertidume dos vinte, que non é distinta desta. Seméntoa. Leo sobre ese corpo antes de coñecelo. Procuro o meu lugar nesa incomodidade.

Mentres, sei que todo permanecerá practicamente igual.

a miña xuventude

A miña xuventude é

unha cicatriz no antebrazo dereito.

Unha liña marrón sobre a carne,

elástica.

A miña xuventude é

unha ferida de frecha.

Unha explosión de po branco.

A perspectiva.

A feitura do meu corpo

derribado.

coma mozos americanos

Coma mozos americanos

e sen coche.
A miña vida é unha película.
Un home con pistola que nos merca alcol.
 
Os nosos pantalóns manchados de verde
despois dos dezasete anos
son case unha vergonza.
Que eu non me poida levantar.
 
Borrachos ó borde do lago.

Tropezar co teu corpo todo.

a miña entraña

A miña entraña 

é

como as piscinas baleiras en outono.

Azul.

Perigosa.

A miña entraña afoga

ó final do salto.

As nenas camiñan sen medo

cara o centro.

exterminación

What killed the dinosaurs?, preguntas mientras clavas en mi pupila tu pupila azul. ¿O quién? ¿Tú misma, un meteoro, una erupción volcánica? ¿Murieron uno a uno apuñalados o fueron víctimas tempranas de una súbita y calculada exterminación?

J.A. Valente

(coreana)

Esta tarde quixen ver unha película coreana. Reflexiva, seguro, pensei. Despois de vela diría: sabes, o outro día vin unha peli coreana. E quizais esa frase fose máxica pronunciada nos meus beizos. Quizais a persoa coa que converso na terraza dunha cafetería do centro, teña de súpeto unha imaxe nova de min. Distinta. Non sei, coma se fose quen de captar nesa frase unha profundidade ata o de entón oculta nalgures debaixo da miña pel, uns centímetros por detrás das costelas. Coma se a palabra “coreana” descubrise algo magnífico e novidoso ou levase implícito un transo místico a todas luces imperceptible pero efectivo.

De todos modos, iso é po. Non fun quen de ver a película. Saía unha rapaza afogada. Non cheguei a penas á media hora. Tamén había unha muller anciá que desprendía serenidade e un aquel de dignidade asiática. Coma a velliña que senta ó fondo detrás do mostrador dos chinos do casco vello. Era unha muller elegante, guapa. Pregúntome se sería unha vella gloria do cine coreano. Agora faría cine experimental de baixo presuposto. Non lle quedaría outro remedio. Sería unha gran actriz, mesmo unha actriz recoñecida, pero nunca máis lle pedirían que ensinase un peito na pantalla. Ou quizais si, vaite ti a saber, ó fin e ó cabo trátase de cine experimental. O caso é que me dá medo a vellez. E non só a miña, a dos demais tamén.

No medio da película, cando xa facía máis de media hora que eu sabía que a muller padecería alzheimer, non o soportei máis e apaguei o DVD. Mareeime moito. Tiña medo. Despois busquei en internet o argumento da película. Efectivamente a protagonista tiña alzheimer. Eu estaba mareado. Non quedaba nada bo dentro da palabra coreano. Tardei case dez minutos en pelar unha mazá.

national gallery (londres): 23 de marzo

Unha muller entra na sala. Fita os xirasoles. A decadencia expresionista éntralle polos ollos. Abstráese na pincelada grosa, na mestura de cores. Maréase ata a náusea e enchoupase ben nesa decadencia ata levala polos ósos. Imaxínase de súpeto talo vencido ó borde do xerro ou pétalo esvaecido na caída. Refaise nese amarelo de manteiga que a cobre por completo e pensa, triste: debería comprar pan, que farei para cear?

            (e o que é mais importante: comería Van Gogh os xirasoles despois de pintalos? Ou nunca houbo tales?)

            (e que ben habían quedar no moble do recibidor, non si?)

            (e que ben habían quedar)

             Hoxe ceamos nunha sala de museo. Un cadáver adornaba a mesa. Non mintas, a imaxe sempre foi forte, por que non había de contala eu agora con palabras? E despois bailaches descalza, lembras, bailaches descalza. E quizais compraches pan e pasaches do expresionismo holandés. Mentiría se che digo que me importa. Prefiro saber que imos cear ou que fixeches cos zapatos. Ou por que temos un cadáver.

             (e que ben queda)

            Unha muller entra na sala. Non saudamos, seguimos comendo. Que comemos? A pequena coa boca aberta. Ti con ela pecha. Eu xa fai tempo que non como para acariciarlle as pálpebras ó noso cadáver,

-       Agora é noso? – preguntas.

             Eu non respondo. A mais pequena mastiga coa boca aberta.

-       Morreu a arte – proclama.

-       Non – minto, respondo e tomo o pulso do noso convidado.

            A muller fita os xirasoles. Xira ela. Míranos e pensa: debería comprar pan? Toma unha foto e marcha. Dous días despois póñennos un plaquiña branca. A xente achégase coas cámaras e nós chamamos polo nome ó cadáver.

             Vivimos nunha sala de museo.

-       Somos arte – di a máis pequena.

-       Si – (non sei se minto) respondo.

-       Morremos.

O cadáver, agora Manolo,  míranos e pensa: debería comprar pan?

escena extraída da película centroeuropea que nunca escribirei

(frío)

- por favor, que alguén deixe de ser eu.
  que alguén deixe de ser eu e me devolva unha cadeira nesta mesa.
  necesito respirar.

- un cigarro?

- non, só quero sopa.

- está fría.

- dá igual, só quero sentar.

- un cigarro.

deixádeme morrer

deixádeme morrer.
eu non temo o océano. durmo
a carón da lavadora.

os mosquitos fan o amor na miña orella.

deixádeme morrer.