a ferida

De cada cicatriz que hai no meu corpo

emerxe unha verdade.

Nikola Madzirov

A ferida

Ismael Ramos

María do Cebreiro

composta e editada por X Carlos Hidalgo

tres notas a un 16 de outubro.

Pia Bramley

1.

a miña voz pertence ó aburrimento. nace do aburrimento. iso din. escriben.

esperto ás oito da mañá. dóeme a gorxa. ultimamente relaciono o meu estado físico con todo canto escribo. ou ó revés. tampouco importa demasiado.

a miña voz nace do aburrimento e da afonía de certos animais. do sacrificio.

2.

como con P. 

P consegue que vexa as cousas con perspectiva.
lemos en voz alta unha conversa de facebook. ben, léoa eu.
non interpretamos a conversa.

3.

pregúntasme se choro. respondo que nunca. que case nunca.
tampouco berro.

penso nos heroes das traxedias gregas, que choran de impotencia.
chorar así vale? ou é só unha reacción física ó aburrimento do inevitable?

esta luz

1.

de novo esta luz. a altura dos teitos. a brancura.

o desaugadoiro da ducha está atascado. saen bechos da madeira. teño medo dos bechos se estou na cama. teño medo da miña man e do dano que pode facer. que sabe facer.

non temos comida así que comemos xente nova. comemos o que hai fóra. o que é fóra. comemos.

miramos as estrelas e preguntamos.

2.

quedo con P e falamos de min. sempre rematamos por falar de min. falamos da miña relación cos estudantes de medicina. deconstruímola. todo pasa rápido. 

sentamos na praza da quintana. e o sol.

vemos pasar xente nova. dígolle que prometo deixalo. falamos dun muro. o muro non está alí, está aquí. o muro pasea, sobe pola rúa do franco.

3.

amósolle a cidade á amiga xaponesa de O. repetímoslle constantemente: catholic e stone.
despois ceamos. e o vento. ceamos e hai que explicar soberanía e orquesta e queixo de tetilla e do país.

despídome de O e da xaponesa. ela mira como nos abrazamos e eu quedo só aquí, tan catholic e stone. nesta luz. tan triste.

os días máis felices

Roger Mayne.

¿es difícil ser tú? ¿es lindo ser tú? ¿cómo se siente ser tú?

Leo Los días más felices de Rodrigo Hasbún.

Tamén neste verán, Fotos tuyas cuando empiezas a envejecer de Maximiliano Barrientos.

E hai xa case un ano, Aquí todo es mejor de Justin Taylor.

Prepárome para os vinte. Para a crise dos vinte ou para o meu corpo ós vinte. As ganas de non ser eu que terá o meu corpo ós vinte. Ou as que xa ten. É difícil delimitar os anos da crise. Di Hasbún que todos nos imos ensuciando un pouco. Di Hasbún que estes son días felices, que despois remata a guerra.

Falo destes libros porque me gustaron. Non vou dicir que sexan transcendentes, mentiría. Direi que son necesarios. Direi que son inevitables. Direi que hai nestes libros nenos medrados. Nenos que pasan dos vinte. Direi que hai intentos de enfant terrible e moito aburrimento e moitas ganas de vivir. E moitas casualidades, ou non. Direi que me gusta a idea de ser nenos ós vinte anos. Que me fascina o que queda de neno nun corpo ós vinte anos. Que non deixa de ser coma unha droga. Ou unha bala.

Hai un par de días falaba con O a ourelas do río. Confesáballe a O que espero a que todo se solucione. Que transito. Transito? Supoño que si, que as personaxes transitan. Como na película de Téchiné na que a actriz (penso que era Juliette Binoche) non é quen de comprender o papel de Xulieta e pregunta: por que se aman?

Prepárome para a incertidume dos vinte, que non é distinta desta. Seméntoa. Leo sobre ese corpo antes de coñecelo. Procuro o meu lugar nesa incomodidade.

Mentres, sei que todo permanecerá practicamente igual.

última tarde de xullo

(para, con, de) Theresa P. Lousame

A obsesión era o resultado aproximado de contarche os capítulos da miña vida un tras outro, sen parar. Como as múltiples posibilidades dun diagnóstico equivocado. E eu sempre enfermo. Explicarche a miña capacidade para lembrar rostros, nomes, datas, conversas. Facer diso un tipo de memoria que me doia. Constrúo xente na cabeza ata que saen de min e me estoura o corpo. Entón os restos do meu diafragma aquí. Velos? No chan, a carón do río e dos insectos.

*

Descender co coche en punto morto ata algún lugar aínda impreciso da costa. Sabes que me deixo levar? Que deixo que veñan? Tampouco isto é de todo preciso, sen chegar a ser unha mentira. É difícil de explicar. Como se preparase o golpe. Gústame romper, entendes? Gústame romper. Canto menos coñezo a persoa que me rompa, mellor. Así que mentres mastigabamos patacas eu inventaba unha ruta rápida da súa casa á miña. Sen cruzarnos nunca.

Eu sabíao todo.

*

Despois camiñamos sen chegar demasiado lonxe. Falamos moito. Había un can. A ti gústanche os cans. Eu compadézome dos insectos. Parézome moito máis a un insecto.

*

Bebemos só auga. Como se fose algo sagrado. O alcol. Como se fose sagrado o alcol.

*

Realmente chameite para falar dunha ferida que non existe. É todo un engano. Como se despois de comer deixásemos o coche en punto morto e nos estrelásemos ou caésemos ó mar.  Algo que só sei contar como se nunca fose pasar. Querendo que me pase.

expectativas de viaxe

• • 

    
    

    

    
    

    

    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    - e que fará vostede esta   
    tarde?

    - pois....

    nin idea,

    algo me dixo miña nai de irmos á praia,

    pero non sei se quedou nunha consideración

    ou se imos ir.

    - a verdade é que está un día fantástico.

    - pois si

    e ti?

    - tampouco o sei

    apetecíame acabar o libro de anne carson, estáseme alongando demasiado.

    e tamén escoitar un cd de chet baker que merquei o sábado,

    ousexa

    cousas aburridas.

    pero estou como canso

    e máis ante a expectativa de non parar quieto mañá pola mañá.

    - nah

    non é para tanto

    - se vas en bus é máis.

    sempre.

    - vas soíño?

    - supoño que si

    tampouco me dá medo

    (ou non tanto).

    - nah

    que non cho dea.

    - non mo dá

    é máis ben unha sensación como de fastío.

    se é que realmente sei que significa fastío.

national gallery (londres): 23 de marzo

Unha muller entra na sala. Fita os xirasoles. A decadencia expresionista éntralle polos ollos. Abstráese na pincelada grosa, na mestura de cores. Maréase ata a náusea e enchoupase ben nesa decadencia ata levala polos ósos. Imaxínase de súpeto talo vencido ó borde do xerro ou pétalo esvaecido na caída. Refaise nese amarelo de manteiga que a cobre por completo e pensa, triste: debería comprar pan, que farei para cear?

            (e o que é mais importante: comería Van Gogh os xirasoles despois de pintalos? Ou nunca houbo tales?)

            (e que ben habían quedar no moble do recibidor, non si?)

            (e que ben habían quedar)

             Hoxe ceamos nunha sala de museo. Un cadáver adornaba a mesa. Non mintas, a imaxe sempre foi forte, por que non había de contala eu agora con palabras? E despois bailaches descalza, lembras, bailaches descalza. E quizais compraches pan e pasaches do expresionismo holandés. Mentiría se che digo que me importa. Prefiro saber que imos cear ou que fixeches cos zapatos. Ou por que temos un cadáver.

             (e que ben queda)

            Unha muller entra na sala. Non saudamos, seguimos comendo. Que comemos? A pequena coa boca aberta. Ti con ela pecha. Eu xa fai tempo que non como para acariciarlle as pálpebras ó noso cadáver,

-       Agora é noso? – preguntas.

             Eu non respondo. A mais pequena mastiga coa boca aberta.

-       Morreu a arte – proclama.

-       Non – minto, respondo e tomo o pulso do noso convidado.

            A muller fita os xirasoles. Xira ela. Míranos e pensa: debería comprar pan? Toma unha foto e marcha. Dous días despois póñennos un plaquiña branca. A xente achégase coas cámaras e nós chamamos polo nome ó cadáver.

             Vivimos nunha sala de museo.

-       Somos arte – di a máis pequena.

-       Si – (non sei se minto) respondo.

-       Morremos.

O cadáver, agora Manolo,  míranos e pensa: debería comprar pan?

estracto primeiro dunha conversa a media noite: do soño americano

-         sabes

ultimamente só penso nunha cousa

-         dime

-         que

se non cumpro os meus soños

marcharei a nevada ou a dakota

ou a un estado calquera

dos estados unidos de américa

onde neve moito

mesmo alaska serviría

e abrirei unha cafetería

onde pasar frío

e ler

e ler

e ler

e polas mañás

cantar

xusto antes de abrir

cando aínda sexa noite

e o local estea baleiro

e as cadeiras repousen sobre as mesas

porque haberá pouco sol

e terei un can

ben

máis de un

polo menos tres

porque terán que ir morrendo

aínda que non teñan nome

e colocarei pedras enormes no xardín

para recordalos sempre

e que se me derrame o café entre os dedos

se me tremen as mans

(…)

sabes

ás veces penso

que só é que hai moito tempo que non escribo

outras

dígome que é real

todo depende do día

porque haberá pouco sol

e pasarei as páxinas con dificultade

cos guantes aínda postos

mentres acariño no peto

o botón aquel que me caera do abrigo

a noite que decidimos marchar lonxe

algún día

-         chegouche o de “serás feliz”?

é que se me foi a conexión

-         non

non chegou