Amosando publicacións coa etiqueta rapaces. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta rapaces. Amosar todas as publicacións

1.3.14

a boca negra do cabalo negro



A flor do alcol medra na boca negra do cabalo negro. Amarro con cordas os meus pulsos ós seus dentes, non tanto para que me arrastre como para que non poida soltarme.
Agárroo por un ombro e non sei se se decata.
A boca negra do cabalo negro é cara. A boca negra do cabalo negro é fría.
O meu corazón é novo e móvese diante das luces.

*

Hai que abrir as portas lentamente e deixar que vaia entrando a auga ata que se faga co cheiro da casa. Hai que deixar que a auga chegue ós labios e, entón si, recoñecer a humidade. Recoñecer a humidade e seguir mentindo.

*

Dóeme o corazón de durmir.
Dóeme o corazón de estar aquí.
Dóeme o corazón de desenterrar.

*

Descoñezo como dicirche que quedes ou que quero quedar. Descoñezo como dicir a verdade sen que me doian as mans. Teño un corte no índice e non sei onde foi parar o sangue.
É importante que non existan as promesas e deixar entrar a auga ata que non poidas falar. 
Que matarei o meu cabalo só para que non me vexa perder, coa boca aberta.

20.2.14

a contemplación



Non hai salvación, convéncete. Non hai salvación.

*

Ó fondo do local bícase unha parella. Non se pode tocar, só mirar. Ás sensacións cegas denominámolas odio, pracer ou ambas. Eu podería ser un deles e non obstante non existen. Eu podería ser un deles e odiarme tanto.

*

Unha hora despois estou aínda algo borracho na sala de espera do andar de pediatría. Teño o pelo mollado e cústame pensar. Hai cadeiras de cores diminutas e as luces do teito acéndense grazas a sensores de movemento. Non podo durmir pero tampouco podo ler sobre o desexo egoísta de Carmen Jodra, sobre os rapaces que choran por amor. A enfermeira do mostrador esperta se me levanto.
Hai unha rapaza paseando en camisón polo corredor. Vana operar de algo que ten que ver coa columna. Camiña para calmar a dor. Pensa que son moito máis vello do que son. Despois ruborízase, catro anos non lle parecen suficientes como para confiar en min. Procuro sorrir.

*

O azul do meu abrigo combina coas sinalizacións amarelas da área de quirófanos. Pecho os ollos e desexo un bico longuísimo ó fondo dun local cheo de xente. Non é tan raro. Miña irmá sairá de aí sen un apéndice. Todos están preocupados. Eu son o único que se atreve a confiar na carne. 
Despois ten a cara vermella, quere durmir e non me solta a man.

*


Subo no autobús. Penso nos rapaces de hai unhas cantas horas. No xeito no que se agarraban. Na confusión (parecíanse tanto?). 
O reflexo non ten que ver coa carne. A operación non ten que ver coa carne. O apéndice non ten que ver coa carne. 
A contemplación fainos tristes.

12.1.14

sexual content warning



Ryan Tippery




Nunca amamos ninguém. Amamos, tão-somente, a ideia que fazemos de alguém. É a um conceito nosso - em suma, é a nós mesmos - que amamos. Isso é verdade em toda a escala do amor. No amor sexual buscamos um prazer nosso dado por intermédio de um corpo estranho. No amor diferente do sexual, buscamos um prazer nosso dado por intermédio de uma ideia nossa.


Fernando Pessoa, Livro do Desassossego.


.

George, mentres, trepa por enriba, algo ríxido. Kenny mírao dende abaixo, a súa cara aínda iluminada polas farolas que bordean o paseo.

- Poña os pés nos meus ombros, señor.

George faino, entre ebrio e confiado, e Kenny, coa destreza dun bailarín de ballet, suxéitao polos nocellos e as coxas e deixa que escorregue ata a area. Durante o descenso, os seus corpos rózanse breve e rudamente. O campo eléctrico do diálogo rompeu. A súa relación, como queira que se plantexe agora, xa non é simbólica. Xíranse e corren cara o océano.

Christopher Isherwood, A single man.

.


non somos Kenny Potter. 
non somos Kenny Potter. 
non somos Kenny Potter.

realmente á miña xeración non lle interesa o sexo. si a representación. que é este corpo?

bebo café de máquina e case nin durmo. pola mañá érgome e camiño ata unha farmacia. non interesa o que levo posto, senón o traxecto.

este corpo non ten que ver con nada. este corpo non ten que ver aquí. esta cama non é a mesma cama. non somos Kenny Potter. Kenny Potter non nos representa. o sexo non existe. a lingua é irregular. Kenny Potter non estivo no meu cuarto.

isto non era exactamente o que quería dicir.

confundo o amor co desexo. a beleza co movemento. a febre coa premonición.

era algo distinto. algo imposible. algo como unha praia ou as formas verbais dun idioma que descoñezo. cousas que non se poden agarrar coas mans.

a luz, seguramente fose a luz. a prohibición. o alento. o  non regreso.

non somos Kenny Potter. 
non somos Kenny Potter. 
non somos Kenny Potter.
non podemos.



17.12.13

frédéric


La belle personne.
Christophe Honoré.


Frédéric ama a revolución.
Con todo, o nome é pura casualidade. Derívase dunha semellanza física. Da delgadeza extrema do actor francés. A fotografía da fame nunha esquina do cuarto. De xeonllos.
Frédéric é louro e ama a revolución. Ou cre nela. Claro que se algunha vez existiu algo semellante á fe nomeámola desexo.
A beleza de Frédéric, como a da revolución, reside na súa dificultade.


Vai frío. Fumamos.


(máis, no número 36 da revista Dorna)

2.11.13

little children



So, please just blow out all the candles, blow out all the candles
"You're too old to be so shy," he says to me so I stay the night
It's just a young heart confusing my mind, but we're both in silence
Wide-eyed, both in silence
Wide-eyed, like we're in a crime scene.

*


¿Qué será de los niños que fuimos? Alguien se precipitó a encender la luz, más rápido que el pensamiento de las personas mayores.
Se nos buscaba ya en el interior de la casa, en las inmediaciones del molino: la pieza oscura como el claro de un bosque.
Pero siempre hubo tiempo para ganárselo a los sempiternos cazadores de niños. Cuando ellos entraron al comedor, allí estábamos los ángeles sentados a la mesa
ojeando nuestras revistas ilustradas —los hombres a un extremo, las mujeres al otro—
en un orden perfecto, anterior a la sangre.

Enrique Lihn

*


Ás veces imaxino que te somerxes ata o fondo dun lago.

Entón a túa carne pálida xa non parece enferma.
É carne a piques de iluminarse.

Se me tocas.

*

Seguro que tampouco viches esa película de Kate Winslet, ela sobre a secadora. Os nenos durmidos. A tormenta. 
Pois é todo un pouco así, pero con luz natural. Son como ganas constantes de saír a fumar. De cruzar a cidade fumando.
Como perseguir un animal cuxo rostro aínda non coñezo e determinar a disposición dos seus órganos sen abrilo. É como a ofrenda do cazador. Non saber disparar unha arma.
É como se a túa carne estivese a piques de iluminarse, pero iso xa o dixen. E tamén escribín un poema no que vai vento. 
É un estado de cegueira. Un desequilibrio. Unha droga. Unha ferida ou algo que se apaga.
A incerteza que treme.

11.9.13

esta luz



1.

de novo esta luz. a altura dos teitos. a brancura.

o desaugadoiro da ducha está atascado. saen bechos da madeira. teño medo dos bechos se estou na cama. teño medo da miña man e do dano que pode facer. que sabe facer.

non temos comida así que comemos xente nova. comemos o que hai fóra. o que é fóra. comemos.

miramos as estrelas e preguntamos.

2.

quedo con P e falamos de min. sempre rematamos por falar de min. falamos da miña relación cos estudantes de medicina. deconstruímola. todo pasa rápido. 

sentamos na praza da quintana. e o sol.

vemos pasar xente nova. dígolle que prometo deixalo. falamos dun muro. o muro non está alí, está aquí. o muro pasea, sobe pola rúa do franco.

3.

amósolle a cidade á amiga xaponesa de O. repetímoslle constantemente: catholic e stone.
despois ceamos. e o vento. ceamos e hai que explicar soberanía e orquesta e queixo de tetilla e do país.

despídome de O e da xaponesa. ela mira como nos abrazamos e eu quedo só aquí, tan catholic e stone. nesta luz. tan triste.


7.9.13

cicatriz


(...)

Fágolle o amor a Peter Pan. Que é un xeito de dicir a morte. 
Non hai un antes nin un despois. Só corpos que non saben medrar. Corpos aleitados con auga salgada.

Hai un momento no que deixamos de medrar. Eu fixen unha cicatriz no brazo dereito ese verán. A cicatriz estírase, cambia de cor, desaparece, regresa. Teño unha cicatriz que é Peter Pan. Teño unha cicatriz coma o sexo pechado dunha muller, a boca tenra dun neno.

(...)

1.9.13

os días máis felices


Roger Mayne.


¿es difícil ser tú? ¿es lindo ser tú? ¿cómo se siente ser tú?


Leo Los días más felices de Rodrigo Hasbún.
Tamén neste verán, Fotos tuyas cuando empiezas a envejecer de Maximiliano Barrientos.
E hai xa case un ano, Aquí todo es mejor de Justin Taylor.

Prepárome para os vinte. Para a crise dos vinte ou para o meu corpo ós vinte. As ganas de non ser eu que terá o meu corpo ós vinte. Ou as que xa ten. É difícil delimitar os anos da crise. Di Hasbún que todos nos imos ensuciando un pouco. Di Hasbún que estes son días felices, que despois remata a guerra.
Falo destes libros porque me gustaron. Non vou dicir que sexan transcendentes, mentiría. Direi que son necesarios. Direi que son inevitables. Direi que hai nestes libros nenos medrados. Nenos que pasan dos vinte. Direi que hai intentos de enfant terrible e moito aburrimento e moitas ganas de vivir. E moitas casualidades, ou non. Direi que me gusta a idea de ser nenos ós vinte anos. Que me fascina o que queda de neno nun corpo ós vinte anos. Que non deixa de ser coma unha droga. Ou unha bala.

Hai un par de días falaba con O a ourelas do río. Confesáballe a O que espero a que todo se solucione. Que transito. Transito? Supoño que si, que as personaxes transitan. Como na película de Téchiné na que a actriz (penso que era Juliette Binoche) non é quen de comprender o papel de Xulieta e pregunta: por que se aman?

Prepárome para a incertidume dos vinte, que non é distinta desta. Seméntoa. Leo sobre ese corpo antes de coñecelo. Procuro o meu lugar nesa incomodidade.


Mentres, sei que todo permanecerá practicamente igual.

4.7.13

contra os rapaces que non fun


Roger Mayne


No sabíamos que éramos tristes,
así que no lo estábamos.
Martha Asunción Alonso.

I.
Imaxínoos nos seus cuartos da residencia.
Ordenados en compartimentos.
A sombra feroz dunha febre
escorregando pingas pola parede.
Pixamas a raias.
Cabezais de ferro.
Todas as substancias resumidas nos seus corpos
tan insoportables e
concentrados.
Sen folgos.
Os brazos por fóra das sabas.
As pernas abertas.
Os seus sexos que permanecerán duros
debaixo do algodón.
Coma unha enfermidade terrible
que os perfecciona
contra o vento.
Un soño.
A xuventude.

II.
Imaxino despois a súa descendencia,
seguindo unha orde cronolóxica, unha trampa,
afágome á repetición deformada dos seus rostros.
E vounos mirando como quen conta ata dez.
Todos os seus fillos na miña pupila,
tan brillantes.
Repaso os seus trazos
e penso que eu apartei a enfermidade de seus pais,
que a fixen miña
ata que desexaron golpearme.
Penso que existen porque eu quixen ser así de triste.