memoria dun cuarto

Alba Yruela

la pieza oscura como el claro de un bosque. Enrique Lihn.

*

Entramos no cuarto como quen fere os bordes.

Ós dezanove anos eu só tiña ganas de incendiar herba, era algo non diagnosticado. Por que estabas tan triste?

Prometín un fulgor que proxectaría formas nas paredes. Prometín un par de mans.

Entramos no cuarto antes da música e da luz.

Puiden romper calquera das miñas promesas.

Ferimos algo que non estaba alí.

*

Hai coches sucedendo fóra. Nunca a chuvia.

Medimos o tempo polo cabelo branco das tolas. As mulleres dementes só teñen dereito á súa vellez sen un espello. Así nós.

Relegamos o poder da palabra, desgastámola en cuspe.

Quero ser unha muller morta coa cabeza chea de formas.

Instruírme no silencio.

*

Poñemos música.

Hai algo que baila e non somos nós. Fóra as campás. Hai algo que se dilata e treme.

Vou debuxar no aire a posibilidade do teu rostro. Ás escuras. Como se a guerra. Como se a promesa falsa.

A posibilidade do teu bico.

Vou debuxar no aire ata que se faga branco ou estoupe.

*

Agárrame pola caluga. Despois caer.

*

Entra no cuarto unha parella de perdices.

Abre a boca, abre máis a boca. Pero eu teño medo de que se nos metan dentro e nos coman o fígado. Teño medo da marca de sangue seco na punta dos seus peteiros. Senta. Abre a boca.

As plumas ráscanme na gorxa mentres trago.

Trago dúas perdices. Teño dentro dúas perdices.

*

Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto. Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto. Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto. Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto. Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto. Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto. Non, os meus ósos e o meu cerebro non queren tomar máis disto.

*

Preguntas: Que queres como proba do meu amor?

Respondo: Quero un cadáver louro entre as ortigas esmagadas.

Quero os cortes nas túas pernas. As marcas que che deixan nas mans os animais do bosque.

Aprender a diferenza entre o xogo e a ferida.

Comer o teu corazón de mans dun descoñecido.

Esa pobreza e un xesto.

Quero.

*

Os nenos son anteriores ó cuarto e ós amantes. Anteriores ó sangue. A brancura das fotos así nolo confirma. Unha festa de aniversario.

Isto podería ser unha festa de aniversario. Dentro de min a festa ou unha botella de alcol roubada ós maiores.

Nenos que fuman.

Fóra a música e a xente que se ergue.

Trabámonos nas mans coma animais cegos. Houbo un intre de flash.

Cal é o destino das cousas que brillan?

O cuarto escuro. O claro dun bosque. Dentro corren nenos.

Fóra aprendemos a amar.

("memoria dun cuarto" foi premiado no XI Certame Literario Concello de Ames. máis información aquí)

a boca negra do cabalo negro

A flor do alcol medra na boca negra do cabalo negro. Amarro con cordas os meus pulsos ós seus dentes, non tanto para que me arrastre como para que non poida soltarme.

Agárroo por un ombro e non sei se se decata.

A boca negra do cabalo negro é cara. A boca negra do cabalo negro é fría.

O meu corazón é novo e móvese diante das luces.

*

Hai que abrir as portas lentamente e deixar que vaia entrando a auga ata que se faga co cheiro da casa. Hai que deixar que a auga chegue ós labios e, entón si, recoñecer a humidade. Recoñecer a humidade e seguir mentindo.

*

Dóeme o corazón de durmir.

Dóeme o corazón de estar aquí.

Dóeme o corazón de desenterrar.

*

Descoñezo como dicirche que quedes ou que quero quedar. Descoñezo como dicir a verdade sen que me doian as mans. Teño un corte no índice e non sei onde foi parar o sangue.

É importante que non existan as promesas e deixar entrar a auga ata que non poidas falar. 

Que matarei o meu cabalo só para que non me vexa perder, coa boca aberta.

oh I beg you, can I follow?

Kyle Thompson

Hai un gato morto a carón do parque. Entre dous coches. Está mollado. Non me fixo demasiado. Sigo camiñando.

*

O desexo pasea polos corredores da facultade.

Pensei que levaría as lentes sempre postas. Equivocábame. Pensamos que o seu nome comezaría por J. Equivocámonos. Pensei que sería sinxelo. Equivoqueime.

Non nos atrevemos a aproximar o peso das vísceras. O impulso nunca nos ascendería tan alto.

A descrición é sempre irreal. Vale máis unha fotografía?

Non minto. Aínda non.

*

Saio con P. Un rapaz moi baixiño pensa que somos mozos e di que facemos moi boa parella. Despois alguén lle pide un cigarro e o tipo baixo quere a cambio un bico. Rimos os tres.

P volve pronto á casa. Dóelle o peito e vomitou.

Quedo só. Subo ata Cervantes. Diante de min unha rapaza camiña lento coa chaqueta polos ombros. Canta.

Cústame quitar a roupa. Deixo a ventá aberta. Esperto porque chove.

*

O desexo non é o amor. O amor non é a beleza.

*

Teño medo.

Teño medo porque ninguén sabe o que quere.

Teño medo se a vista descansa. Se descansan os órganos.

Teño medo de curar.

*

O gato segue aí. Ninguén se ocupa do gato. Ninguén se pregunta polo nome do gato. Polo peso do gato.

*

Crúzome co desexo dúas veces. Non me mira. Teño o pelo mollado.

A noite é grande. O río profundo.

sexual content warning

Ryan Tippery

Nunca amamos ninguém. Amamos, tão-somente, a ideia que fazemos de alguém. É a um conceito nosso - em suma, é a nós mesmos - que amamos. Isso é verdade em toda a escala do amor. No amor sexual buscamos um prazer nosso dado por intermédio de um corpo estranho. No amor diferente do sexual, buscamos um prazer nosso dado por intermédio de uma ideia nossa.

Fernando Pessoa, Livro do Desassossego.

.

George, mentres, trepa por enriba, algo ríxido. Kenny mírao dende abaixo, a súa cara aínda iluminada polas farolas que bordean o paseo.

- Poña os pés nos meus ombros, señor.

George faino, entre ebrio e confiado, e Kenny, coa destreza dun bailarín de ballet, suxéitao polos nocellos e as coxas e deixa que escorregue ata a area. Durante o descenso, os seus corpos rózanse breve e rudamente. O campo eléctrico do diálogo rompeu. A súa relación, como queira que se plantexe agora, xa non é simbólica. Xíranse e corren cara o océano.

Christopher Isherwood, A single man.

.

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter.

realmente á miña xeración non lle interesa o sexo. si a representación. que é este corpo?

bebo café de máquina e case nin durmo. pola mañá érgome e camiño ata unha farmacia. non interesa o que levo posto, senón o traxecto.

este corpo non ten que ver con nada. este corpo non ten que ver aquí. esta cama non é a mesma cama. non somos Kenny Potter. Kenny Potter non nos representa. o sexo non existe. a lingua é irregular. Kenny Potter non estivo no meu cuarto.

isto non era exactamente o que quería dicir.

confundo o amor co desexo. a beleza co movemento. a febre coa premonición.

era algo distinto. algo imposible. algo como unha praia ou as formas verbais dun idioma que descoñezo. cousas que non se poden agarrar coas mans.

a luz, seguramente fose a luz. a prohibición. o alento. o  non regreso.

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter. 

non somos Kenny Potter.

non podemos.

poema de amor máis tirando a estar colgado. a adoración.

Sophie Calle

Falar do amor suporía remitirme a un determinado xeito de silencio.

A un estar en silencio.

Coma un órgano vivo fóra do seu corpo.

Esa evidencia.

Era case xuño e chovía.

Hai unha calor que só desprenden as bibliotecas.

Esa calor que fai que pense en ti

e nos bares.

Tería namorado de ti nun bar?

Había algo de inverno en xuño,

unha prenda mollada atravesándoselle na traquea.

Había algo de inverno nos pulmóns.

A cantidade exacta de neve que se acumulaba sobre os coches.

A xusta para non esmagarnos.

A miúdo penso no esmagamento e en canto se parece ó amor.

Era xuño e case inverno.

Tampouco os teus ollos eran azuis.

Podería meterche os dedos nos ollos e non afundirían.

Un lapis mordido.

Son curiosos os efectos

dun cambio brusco de temperatura.

Podería ir xunto de ti e dicirche

que teño nome de anxo

e traidor.

Claro que ti tampouco me miras.

Deus escóitame.

Ti non.

Nas bibliotecas todo o mundo moumea.

Se moumeases algo sobre min gustaríame sabelo.

Pero Deus só me escoita.

Trátase dun acto de comunicación unidireccional,

algo parecido á fe
ou á literatura.

Como que ti preguntes o meu nome
ou sexa inverno en xuño.

E neve.

E me atropele un coche.

Pero eu quería falar de amor como un tipo de silencio.

Un zunido de abella.

Quería falar do meu nome para cubrir tantas carencias.

Só para que preguntases.

Quería falar do silencio ata convertelo en algo semellante ó amor.

manifestación aberta do patético do amor.

Theresa P. Lousame

...e dóesme tanto nos pés mollados, no brazo mollado, nas tres veces que crucei hoxe esta cidade. Dóesme tanto. E a miña dor é pública pero non importa. Ti pareces imposible. Hai tantos trens de distancia. Somos coma nenos intercambiando obscenidades de ambos lados do cristal. Somos algo escrito sobre o bafo. Sen folgos. Percorrín a cidade tres veces. Mollado. E quixen que todas as pancartas nos reafirmasen. Que a multitude corroborase que ti tamén me querías. E quizais fallei, pero penso quererte ata que sexa insoportable ou te cubra a neve, ou non sei. Penso amarte nun mar de bandeiras.