Non hai salvación, convéncete. Non hai salvación.
Ó fondo do local bícase unha parella. Non se pode tocar, só
mirar. Ás sensacións cegas denominámolas odio, pracer ou ambas. Eu podería ser
un deles e non obstante non existen. Eu podería ser un deles e odiarme tanto.
Unha hora despois estou aínda algo borracho na sala de espera do andar de
pediatría. Teño o pelo mollado e cústame pensar. Hai cadeiras de cores diminutas e as luces do teito acéndense grazas
a sensores de movemento. Non podo durmir pero tampouco podo ler sobre o desexo
egoísta de Carmen Jodra, sobre os rapaces que choran por amor. A enfermeira do
mostrador esperta se me levanto.
Hai unha rapaza paseando en camisón polo corredor. Vana operar
de algo que ten que ver coa columna. Camiña para calmar a dor. Pensa que son moito máis vello do que son.
Despois ruborízase, catro anos non lle parecen suficientes como para confiar en
min. Procuro sorrir.
O azul do meu abrigo combina coas sinalizacións amarelas da
área de quirófanos. Pecho os ollos e desexo un bico longuísimo ó fondo dun
local cheo de xente. Non é tan raro. Miña irmá sairá de aí sen un apéndice. Todos
están preocupados. Eu son o único que se atreve a confiar na carne.
Despois ten a cara vermella, quere
durmir e non me solta a man.
Subo no autobús. Penso nos rapaces de hai unhas cantas
horas. No xeito no que se agarraban. Na confusión (parecíanse tanto?).
O
reflexo non ten que ver coa carne. A operación non ten que ver coa carne. O apéndice
non ten que ver coa carne.
A contemplación fainos tristes.
