Pia Bramley
1
Estamos lendo a historia das
nosas vidas
que ten lugar nun cuarto.
O cuarto dá a unha rúa.
Non hai ninguén alí,
ningún ruído.
As árbores están cargadas de
follas,
os coches aparcados nunca se
moven.
Nós seguimos pasando páxinas,
agardando algo,
algo como a piedade ou o cambio,
unha liña negra que nos ate
ou nos separe.
Deste xeito, parece
que o libro das nosas vidas
estea baleiro.
Os mobles do cuarto nunca
cambian de sitio,
e as alfombras escurecen cada
vez
que as atravesan as nosas
sombras.
É case como se o cuarto fose o
mundo.
Sentamos xuntos no sofá,
lendo sobre o sofá.
Dicimos que é ideal.
É ideal.
2
Estamos lendo a historia das
nosas vidas,
como se estivésemos nela,
como se a escribísemos.
Isto sucede unha e outra vez.
Nun dos capítulos
recóstome e comezo a escribir
sobre o libro.
Escribo que desexo avanzar máis
alá do libro,
máis alá da miña vida cara a outra
vida.
Pouso o bolígrafo.
O libro di: Pousou o bolígrafo
e xirouse para vela ler
a parte na que ela namora.
O libro é máis preciso do que
podemos imaxinar.
Recóstome e mírote ler
sobre o home do outro lado da
rúa.
Construíron unha casa aí,
e un día un home saíu dela.
Namoraches del
porque sabías que nunca te
visitaría,
que nunca descubriría que
estabas agardando.
Noite tras noite dicías
que el era coma min.
Recóstome e miro como envelleces
sen min.
A luz do sol cae sobre o teu
pelo prateado.
As alfombras, os mobles,
agora parecen case imaxinarios.
Ela seguiu lendo.
Pareceu non considerar especialmente importante
a súa ausencia,
como alguén que nun día perfecto considera
o clima un fracaso
porque non fixo que cambiase de idea.
Péchanseche os ollos.
Tes o impulso de deixar o libro
que describe a miña resistencia:
cómo cando me recosto imaxino
a miña vida sen ti, movéndome
cara a outra vida, outro libro.
Describe a túa dependencia do
desexo,
o xeito no que te asustan
as fugaces revelacións da
intención.
O libro describe moito máis do
que debe.
Quere dividirnos.
5
Se polo menos houbese un momento
perfecto no libro;
se puidésemos vivir nese
momento,
poderiamos comezar de novo o
libro
como se non o escribísemos,
como se non estivésemos nel.
Pero as achegas escuras
a calquera páxina son demasiado
numerosas
e as saídas demasiado estreitas.
Lemos durante todo o día.
Cada páxina que pasamos é coma unha candea
movéndose a través da mente.
Cada momento é como unha causa
desesperada.
Se polo menos puidésemos parar
de ler.
El nunca quixo ler outro libro
e ela seguiu fitando a rúa.
Os coches estaban aínda alí,
cubertos polas sombras profundas das árbores.
As sombras que se debuxaban sobre a casa nova.
Quizais o home que vivía alí,
o home que ela amaba, estivese lendo
a historia doutra vida.
Ela imaxina unha sala núa,
unha cheminea fría, un home sentado
escribindo unha carta a unha muller
que sacrificou a súa vida por amor.
Se houbese un momento perfecto
no libro,
sería o derradeiro.
O libro nunca discute as causas
do amor.
Afirma que a confusión é un ben
necesario.
Nunca explica. Só revela.
[a traducción do inglés é miña, de aí os erros]
