Paula Bonet.
[nalgún punto desta última semana. na biblioteca de filoloxía. estudando]
O
xersei quédache grande.
As costuras das mangas colgan á altura do peito.
A
prolongación desa liña
coma
un arpón atravesándote.
O
colo ancho repousa nas clavículas.
Os teus ombreiros estreitos.
Debe
ser quente ese xersei,
de
algodón,
como
unha prenda deportiva,
espertar un
luns pola mañá.
Tes
as fazulas vermellas e
os
ollos cansos de estudar.
Eu
podería durmir nese xersei, penso.
Podería
criar estorniños sobre o teu abdome.
Rodar
unha película sobre o teu abdome.
Aí dentro. Chove
na película.
Podería escribir este poema e entón
o teu xersei sería gris
como o silencio das bibliotecas.
Non
me miras.
Eu
a ti tampouco.
Só
me gusta o xersei.
E
o xeito no que acariñas o brazo esquerdo.
Máis
nada.
Fronte
ó portátil.
De
calquera xeito ti nin me miras.
E
o xersei podería ser un niño e
esta
biblioteca chuvia.
Podería
non volver verte nunca,
ó teu xersei.
